Mała dusza i słońce. Neil Donald Walsh

Tak. Jedność jest. Miałem poważny bezdech senny, który nie był leczony, co mogło odegrać ogromną rolę w tym, jak wyskoczyłem z ciała, nie wiem, ale oto historia, długa, którą opisałem wiele lat temu, dekady temu. Dziś niekoniecznie uważam, że to, co widziałem, było „Bogiem”, dziś to, czym to dla mnie jest, jest tym, kim wszyscy naprawdę jesteśmy. Przypisałem temu doświadczeniu aspekt duchowy, ponieważ tak je odebrałem. Nie zaprzeczam temu, co myślałem, że to było w tamtym czasie, ale jednocześnie nie ma powodu, by przypisywać takie etykietki, jest tym, czym jest, tym, kim jesteśmy, nie ma potrzeby łączyć Boga z religią, co oczywiście to trzyliterowe słowo mocno robi, ale to jest słowo, którego użyłem. Nie ma znaczenia, jaką etykietkę mu przykleisz, tak naprawdę lepiej nie przyklejać etykietki poza być może zrozumieniem, że jest to ostateczne ja jako całość, coś, czego wszyscy jesteśmy częścią. Oto historia: Pewnego ciepłego popołudnia w 1996 roku wziąłem krótką drzemkę. Obudziłem się w nim i zobaczyłem, że stoję w obecności ogromnego słońca lub kuli światła, szybko rozumiejąc, że to słońce to czysta świadomość. Chociaż jego powierzchnia była jedynie wirującym światłem i nie miała twarzy, wydawało się, jakby uśmiechało się do mnie i żywiło do mnie jedynie miłość. Czułem jego myśli jako jedność z moimi i czułem, jak wnika głęboko w moją świadomość, wiedząc o mnie wszystko naraz. Stojąc w jego obecności, ogarnęło mnie głębokie poczucie zachwytu, a jednocześnie byłem zaskoczony, że jestem tak w pełni świadomy w tej pustej, ale wypełnionej światłem próżni. Nie istniało dla mnie nic poza mną i tym jasnym, niebieskawo-białym słońcem, uśmiechającym się do mnie swoją świadomością. Nie przypominało żadnego innego miejsca na Ziemi, a jednak było tak realne, jak rzeczywistość na jawie. Właściwie było bardziej realne; byłem nadświadomy. Nagle uświadomiłem sobie, że to słońce to Bóg! Byłem tak przytłoczony i zaskoczony, że Bóg jest prawdziwy, że w duchu westchnąłem i krzyknąłem: „Jesteś prawdziwy!”. Zawsze żywiłem głęboką nieufność do religii. Lata przed tym doświadczeniem, z wielu pozornie uzasadnionych powodów, uznałem, że religia i Bóg są jedynie wytworem ludzkiego umysłu, a jednak stałem w obecności tego, co bez wątpienia wiedziałem, że jest Bogiem. To, co wcześniej uważałem za prawdę o wszechświecie, legło w gruzach, a ja stałem oszołomiony, po tym, jak mój świat tak szybko się odmienił. Byłem szczęśliwy, ponieważ zawsze miałem nadzieję, że Bóg istnieje i że istnieje przyszłość poza tym, co fizyczne. Stojąc w jego obecności, postrzegałem siebie jako czystą świadomość bez ciała. To słońce świadomości całkowicie połączyło się ze mną, widząc wszystko we mnie. Widział wszystko, co kiedykolwiek zrobiłem (i czego nie zrobiłem), zarówno dobre, jak i złe, a jednak nie czułem ani nie czułem, że ta Istota osądza mnie lub moją przeszłość. Nie było żadnego serialowego czy filmowego przeglądu mojego życia, tylko nagła i pełna wiedza o wszystkim, co kiedykolwiek zrobiłem, pomyślałem i doświadczyłem.Ponieważ to słońce świadomości/Bóg wpatrywało się we mnie tak głęboko i w pełni, czułem się całkowicie nagi, bardziej nagi niż gdybym stał bez ubrania przed milionem ludzi. Ta Istota zdawała się być świadomością wszystkich, których znałem, a także milionów innych. Wydawała się być każdym, ale – choć mogłoby się to wydawać niewiarygodne – przede wszystkim zdawała się być mną. Choć nie miałem świadomości posiadania ciała, to uczucie nagości było dla mnie nie do zniesienia. Zanim zdążyłem pomyśleć o tym, co robię, zacząłem oddalać się od tej Istoty tak szybko, jak tylko mogłem. Nie chodziło o to, że się bałem, ani o to, że chciałem uciec od tego cudownego słońca światła, była to raczej automatyczna reakcja na poczucie się bardziej nagim, niż myślałem, że nagość może być. Oddalając się od tej Istoty, poczułem, że przebijam się przez jakąś barierę w ciemność wypełnioną cudownymi gwiazdami; przestrzeń. Kontynuując poruszanie się naprzód z ogromną prędkością przez pola gwiezdne, wkrótce poczułem, że zwalniam, jakbym napotkał kolejną barierę lub membranę. Wydawało się, że lekko się rozciąga, a potem przebiłem się przez nią w kolejną czarną przestrzeń wypełnioną gwiazdami. Pędziłem coraz szybciej, ale niezależnie od pokonanego dystansu, nigdy nie byłem dalej od słońca świadomości. Szybko przemierzyłem kilka przestrzeni wypełnionych gwiazdami, co najmniej sześć z nich poza wielką sferą światła, każdą oddzieloną od siebie barierami, które z łatwością przenikałem. Z każdą warstwą moja prędkość rosła, ale świadomość wciąż była ze mną. Wciąż była głęboko w mojej własnej świadomości. Nagle spadłem przez sufit mojej sypialni, uderzyłem się w ciało z szarpnięciem i natychmiast się obudziłem. Szarpnięcie było tak silne, że moje łóżko fizycznie podskoczyło, gdy moje ciało gwałtownie się obudziło w odpowiedzi na nagłe zatrzymanie. Otworzyłem oczy i natychmiast powiedziałem niskim, mocnym głosem: „Jestem taki wielki, jaki jestem”. Powiedziałem to niemal mimowolnie; słowa wypłynęły mi z ust, nawet nie zastanawiając się nad tym, co i dlaczego to mówię. Wiedziałem też, co to znaczyło: że byłem tą samą świadomością, od której próbowałem uciec! Choćbym nie wiem jak się starał oddalić od tego Słońca Świadomości, nigdy nie mogłem oddalić się od niego ani o ułamek cala, bez względu na to, jak daleko i szybko podróżowałem. Nawet po przebudzeniu wciąż było ze mną. Do dziś czuję i czuję jego obecność. Wierzę, że to Słońce/Inteligencja/Bóg nie było pojedynczą Istotą, lecz centrum wszystkich istot, że to ja, ty i być może wszystkie świadome istoty. Z tego doświadczenia myślę, że gdzieś w centrum każdego z nas jest iskra tego samego światła i bez niej nie mielibyśmy świadomości, a być może bez nas ona też by nie istniała. Odlatując od tej istoty, miałem wrażenie, że podróżuję przez kilka warstw w obrębie sfery,ale przebijałem się przez warstwy jak warstwy cebuli, a między każdą warstwą była przestrzeń wypełniona gwiazdami. Nie potrafię dokładnie powiedzieć, czy podróżowałem od wewnątrz na zewnątrz, czy od zewnątrz do wewnątrz, ale kiedy przez nie przechodziłem, miałem wrażenie, że im dalej od sfery światła, tym stawałem się mniejszy i tym bardziej podzielony. Wracając, czułem się nie tylko tak, jakbym podróżował przez sfery w sferach, ale także tak, jakbym podróżował ze szczytu piramidy w dół, szczytu wszechwidzącego oka wszechobecnej świadomości, bloków pod wszystkimi jednostkami, które tworzą całość. Próbując się oddalić, mogłem zarówno widzieć, jak i czuć, jak dzielę się na coraz bardziej zróżnicowane kopie samego siebie, każda rozgałęziająca się na wiele innych gałęzi jaźni, które również rozdzielają się na swoje własne gałęzie, dzieląc się i dzieląc na coraz większe liczby. Dzięki temu doświadczeniu zacząłem postrzegać wszystkich wokół siebie jako siebie. Jednocześnie widzę to równie prawdziwie z perspektywy wszystkich innych – że ja też jestem nimi. Oni również potrafią rozglądać się i dostrzegać jedynie inne części siebie, inne ja doświadczające życia z innego punktu widzenia, oddzielone fizycznymi ciałami i światem, indywidualnymi umysłami i wolą, ale w rzeczywistości stanowią jedność w głębi duszy. Te uczucia i myśli były we mnie tak silne, że miałem problem z nazywaniem innych ludzi w pracy czymkolwiek innym niż „ja”. Miałem tendencję do myślenia o innych jako o kolejnej części siebie. Tak jak myślę o moich dłoniach jako o części mnie, czasami zwracałem się do innych „ja”, zamiast używać imienia danej osoby. Na przykład zamiast powiedzieć: „Zakończył pracę nad tym projektem”, wychodziło: „Zakończyłem pracę nad tym projektem”. Musiałem na nowo nauczyć się nazywać innych odrębnie od siebie. Po czterech latach nadal myślę o innych jak o sobie, ale teraz mogę przestać to werbalizować.Że ja też jestem nimi. Oni również mogą rozglądać się i widzieć tylko inne części siebie, inne ja doświadczające życia z innego punktu widzenia, oddzielone fizycznymi ciałami i światem, indywidualnymi umysłami i wolą, ale w rzeczywistości są jednością w głębi duszy. Te uczucia i myśli były we mnie tak silne, że miałem problem z nazywaniem innych ludzi w pracy czymkolwiek innym niż „ja”. Miałem tendencję do myślenia o innych jako o kolejnej części siebie. Tak jak myślę o moich dłoniach jako o części mnie, czasami zwracałem się do innych „ja”, zamiast używać imienia osoby. Na przykład zamiast powiedzieć: „Skończył pracę nad tym projektem”, wychodziło: „Skończyłem pracę nad tym projektem”. Musiałem na nowo nauczyć się nazywać innych oddzielonymi od siebie. Po czterech latach nadal myślę o innych jak o sobie, ale teraz mogę przestać to werbalizować.Że ja też jestem nimi. Oni również mogą rozglądać się i widzieć tylko inne części siebie, inne ja doświadczające życia z innego punktu widzenia, oddzielone fizycznymi ciałami i światem, indywidualnymi umysłami i wolą, ale w rzeczywistości są jednością w głębi duszy. Te uczucia i myśli były we mnie tak silne, że miałem problem z nazywaniem innych ludzi w pracy czymkolwiek innym niż „ja”. Miałem tendencję do myślenia o innych jako o kolejnej części siebie. Tak jak myślę o moich dłoniach jako o części mnie, czasami zwracałem się do innych „ja”, zamiast używać imienia osoby. Na przykład zamiast powiedzieć: „Skończył pracę nad tym projektem”, wychodziło: „Skończyłem pracę nad tym projektem”. Musiałem na nowo nauczyć się nazywać innych oddzielonymi od siebie. Po czterech latach nadal myślę o innych jak o sobie, ale teraz mogę przestać to werbalizować.

@laserhobbyist9751 --- cały film tutaj!